حدود صد سال پیش مردی که گرد پیری بر سر و صورتش نشسته بوددر سفر به دهاقان(تاغان)،شب در خانه یکی از اشنایان اطراق کرد.صاحب خانه از تیره ارجلوی طایفه دره شوری بود.آن زمان مراتع گردنه آستانه متعلق به چند خانوار تیره ارجلو بود.طایفه دره شوری صدها سال است که در منطقه وردشت سکونت دارند.این منطقه بین شهر های سمیرم ـشهرضا -بروجن و دهاقان قرار گرفته است. در ان روزگاران تاغان(دهاقان)قصبه ایی بود که بعضی از تیره های قشقایی در منقه ییلاقی داد و ستد تابستانی خود را انجام میدادند.قصبه دهاقان در مسیر ایل به اصفهان (مهمترین شهر منطقه ییلاقی) قرار داشت.طوایف مختلف قشقایی برای رسیدن به اصفهان از وردشت عبور کرده و پس از عبور از گردنه استانه از روستای بودگان(بودجان) گذشته و به دهاقان می رسیدند و پس از طی طریق از مسیر طالخونچه به اصفهان می رسیدند.استانه گردنه بزرگی بود که راه مالرویی از ان عبور میکردودر بودگان قهوه خانه ایی بود که مسافران در ان استراحت و تجدید قوا میکردند.در ان روزگاران بودگان محل اطراق و اسکان طایفه ایلخاص باصری بود.
آن مرد پیر که آن شب در خانه طاهرآقای ارجلو اطراق کرد یوسفعلی بیگ قره قانلو شاعر بزرگ قشقایی بودکه تمامی تیره ها وطوایف قشقایی اورا به خوبی میشناختندو اشعار او سینه به سینه در میان قشقایی ها باقی مانده است.یوسفعلی بیگ ان شب احساس کسالت نموده ودوا درمان سودی نبخشیده و در همانجا درگذشت و اورا در قبرستان کوچکی در کنار چادر و یورت در همان گردنه دفن نمودند……… سالها گذشت وقبر یوسفعلی بیگ بی نام و نشان در گردنه آستانه باقی ماند……در دهه هفتاد شمسی گروهی از جوانان قشقایی بروجن با تشویق محسن احمدی به پرس و جو پرداختندو با راهنمایی مرحوم حسن آقای زاهدی قبریوسفعلی بیگ را شناسایی ودر کنار ان تابلویی نصب نمودند. اندکی بعد با تاکیدات محسن احمدی تعدادی از افراد تیره تله بازلواز جمله سادات خان ایرجی-یعقوب سنایی استوار-آقاخان محمدزاده-نادر بهرامی-عزیزجعفری وحاج خداخواست بهی سال با هزینه شخصی و اندک کمکی که از تیره مذکور جمع آوری نمودند اطراف قبر را تسطیح و شن ریزی و سنگ قبری برای او ساخته و بر روی قبر نصب نمودند…… هم چنین چند بیت شعر از شاعر که وصف حال فعلی قبر او و فضای اطراف آن را تداعی میکندبا املای نگارنده بر روی قبر ایشان نگاشته شد*یامان درده نه چاره وار نه تدبیر* بو دیوانه یا بند ایستر یا تدبیر* لیلی کیمین حسنون اولموش عالمگیر * قورخیرام مسکنیم داش و داغ اولا*امید است با جوانان ایل هنرمندانمان از یاد نروند .
ناصر ایرجی
